Siostry Niezapominajki 2. Miłość Kasjopei

Trzy siostry jadą na wakacje do babci. I znów, jak możemy się po nich spodziewać, każda reaguje na to trochę inaczej i każda ma inne oczekiwania. A na dodatek babcia zapomina je odebrać za stacji. Co wyniknie z wakacyjnej przygody?

Kilka słów o fabule

Jeśli o pierwszym tomie napisałam, że jest cudny i wspaniały, o tym nie bardzo wiem, co napisać, bo po prostu bije poprzednika na głowę i historią i ilustracjami. Jestem totalnie zauroczona, zakochana i zachwycona. A co jeszcze lepsze, ten tom to nie tylko piękne obrazki, to też mnóstwo treści. Jest jej tak dużo i jest tak wielowymiarowa, że aż trudno uwierzyć, że mieści się na zaledwie tylu stronach. Oczywiście na pierwszy plan wyłania się problem Kasjopei, która zostawia w rodzinnym mieście chłopaka, z którym łączy ją coś więcej, niż przyjaźń, a na wakacjach spotyka chłopaka, którego zna od zawsze i… No właśnie, wpada w mętlik myśli, ma kłopot z wyrażeniem uczuć, nikt jej nie rozumie, a co gorsze, ona sama siebie też nie do końca. I ten wątek otwiera możliwość rozmowy na co najmniej kilka tematów. Począwszy od tego, że na raz może się podobać kilku chłopców i co z tym zrobić, a skończywszy na tym, że uczucia są skomplikowane i tylko próbując je jakoś opisać, możemy się dogadać z innymi i z sobą. Oczywiście, sposobów na opisanie uczuć też jest bez liku i komiks ten jasno o tym mówi.

Możliwość dyskusji

Drugim ważnym wątkiem jest historia babci, jej problemy z pamięcią i to, co wyjawia ze swej przeszłości. To kolejne morze możliwości do dyskusji. Na jej przykładzie możemy porozmawiać o starości, zapominaniu i życiu przeszłością, o tym, jak można takim osobom pomóc. I o miłości jak zawsze. Dla mnie to nie tylko komiks, co już podkreślałam przy pierwszym tomie, to przepiękna opowieść terapeutyczna, która może pomóc otworzyć kilka drzwi do serca dzieciaków, oswoić pewne tematy, czy podeprzeć w trudnej rozmowie. Co ważniejsze, komiks sam prowokuje do rozmowy i to dzieciaki same przychodzą i mówią, opowiadają, zadają pytania.

Podsumowanie

Czytałam ten komiks z dziesięciolatką. I jej bardziej podobała się pierwsza część, ja za to pokochałam tę. Sądzę, że to kwestia wieku i ta część też kiedyś ją zachwyci. Mimo tego dużo potem rozmawiałyśmy, więc to nie do końca tak, że trzeba koniecznie z tym tomem poczekać, bo nic się z niego wcześniej nie wyciśnie.

Ja serdecznie polecam. Nie tylko fanom kreski autora. Piękna historia, dająca do myślenia. A do tego strasząca zjawa i przedstawienie teatralne, które dodają jeszcze więcej smaku.

Katarzyna Boroń