Trudno jest określić, jaka wielka przepaść dzieli naszych dziadków, od tych najmłodszych. Często, obok miłości, pojawia się też zdziwienie czy niepewność w tych kontaktach, zwłaszcza gdy ukochana osoba się starzeje i staje coraz mniej sprawna. Przygotowanie naszej pociechy na czas przemijania, starości jest trudne – dzieci pojmują świat zero-jedynkowo, a niekiedy to, co inne i niecodzienne, ich odstrasza. Na szczęście są książki, taka jak ta autorstwa Zofii Staneckiej, którą możecie znać z serii książeczek o Basi. Jednak „Świat według dziadka” to powieść trudniejsza, poważniejsza i inna.

Ryś nie wie, co mógłby zrobić ze swoim dziadkiem. Starszy pan prawie się nie rusza, nie mówi. Całe dnie spędza na fotelu, a chłopiec wstępuje do niego tylko na chwilę, ze swoją mamą. Gdy jednak Ryś musi zostać u dziadka na dłużej, odkrywa, że w mieszkaniu dzieją się magiczne rzeczy.

Rozpłakałam się przy tej książce. Jest piękna, wartościowa i chociaż trudna, to porusza serce. Cieszę się, że mogłam poznać tak ważną treść i przekazywać ją dalej, do osób, które bardzo jej potrzebują. „Świat według dziadka” to opowieść, która otula nasze serce jak ciepły kocyk w zimowe dni. Zofia Stanecka stworzyła opowieść o dziadku i wnuku; o przyjaźni, jaka między nimi się rodzi; o czułości, przygodach i magii. Miło było obserwować, jak chłopiec dobrze wpływa na swojego opiekunka. Dzięki Rysiowi dziadek wstał z fotela, wyszedł an dwór i zaczął się uśmiechać. W tej książce, na naszych oczach, działy się istne cuda, warte zaobserwowania.

„Świat według dziadka” to nie tylko piękna treść, spojrzenie na otaczającą rzeczywistość oczami dziecka oraz starszego pana, ale również piękne ilustracje. Doceniam istne arcydzieła, a w tym przypadku cała szata graficzna mnie zachwyciła. Ilustracje są nieszablonowe i niestandardowe; kontury się zacierają, a postacie chociaż proste, to potrafią przyciągnąć wzrok.

Książka Zofii Staneckiej to niezwykle ważna i potrzebna lektura. Pełna uroku, miłości, wrażliwości i emocji, które chwytają czytelnika za serce.

---