Nieja i ja – Antonina Kasprzak, Dominika Kluźniak

Irenka po rozwodzie rodziców zamieszkała z daleka od szkoły i znajomych, a przyjaciółka się od niej odsunęła. Dziewczynka jest samotna i bardzo się cieszy, kiedy w jej domu pojawia się Nieja – ni to duch, ni to przybysz z innej rzeczywistości. Kiedy do jej mamy zaczyna przychodzić Szymon Panek z bratankiem Frankiem, dziewczynka nawet nie spodziewa się, że będzie rozwiązywać zagadkę przedwojennego skarbu.

„Każdy umie coś na pewno, być piratem lub królewną” – dla mnie to myśl przewodnie tej opowieści. Każdy ma jakieś zdolności, każdy coś potrafi i warto o tym pamiętać. Moje dzieci podśpiewują to sobie pod nosem, gdy napotykają jakieś trudności lub ot tak, dla poprawy humoru. To świadczy o tym, jak „Nieja i ja” przypadła im do gustu. Polubili ją za lekką formę, przystępne treści i zagadkę, która pochłonęła ich bez reszty. Nie tylko zagadka skarbu, ale też samej Nieji. Długo po przesłuchaniu dyskutowali, co się stało. Zafascynowała ich też podróż w czasie, kiedy Irenka przenosi się do czasów sprzed wojny. To wielki atut tej książki. Wiele dzieci nie ma pojęcia, jak było dawniej, a tu mają to podane w prosty do zapamiętania sposób. Dowiadują się, jak żyło się dawniej dzieciom, co się zmieniło od tego czasu. To też zabawny fragment opowieści, bo Irenka nie ma pojęcia, jak się zachować. Martwi się też, jak jej babcia, z którą zamieniła się rolami, radzi sobie w przyszłości, szczególnie na lekcji informatyki. Ta zamiana jest też doskonałym testem uwagi słuchacza, bo wyjaśniają się pewne rzeczy tylko wspomniane, ledwo napomknięte. I choć audiobook jest specyficzną formą „czytania”, to dzieciaki zdały na sześć, bo wszystko wyłapały. Takie skupienie uwagi jest sukcesem opowieści.

„Nieja i ja” to piękna opowieść o dziecięcej zazdrości, gdy pojawia się ktoś w życiu rozwiedzionego rodzica i obawach, a jednocześnie o tym, że czasem ta zazdrość i obawy mają podstawy i należy dzieci wysłuchać. To też książka o samotności, utraconej przyjaźni, poświęceniu i tym, że nawet z najmniej spodziewanej strony może nadejść nowa przyjaźń. I w końcu to opowieść o pięknej przyjaźni, której nie trzeba rozumieć, bo Nieji nie da się do końca poznać i zrozumieć, bo wystarczy ją czuć. Serdecznie polecam rodzicom, dzieciom, wszystkim. Na słoneczny dzień, ale i na słotne popołudnie, bo przy tej opowieści zawsze świeci słońce. My będziemy niejednokrotnie wracać do tej opowieści, by jeszcze raz móc się wsłuchać i może coś więcej z niej wydobyć.

Katarzyna Boroń