Dlaczego jemy rośliny. Sekrety owoców, warzyw i zbóż

Wiecie, dlaczego zjadamy marchewkę albo pietruszkę? A może ciekawi was, ile lat miały najstarsze nasiona, które wykiełkowały? Na te i wiele innych pytań odpowie wam ta książka.

Kilka słów o wnętrzu

Dzieciaki nie lubią warzyw i nie ma co tego ukrywać. Marudzą, grymaszą, ogólnie nie chcą ich jeść. A jak jeszcze się trafi egzemplarz, jaki mam w domu, że mięso jadalne jest tylko pod postacią parówki, a warzywa tylko niektóre, to mamy twardy orzech do zgryzienia. Jak przekonać dzieciaki do jedzenia warzyw? Nie wiem, ale wiem, że ta książka będzie pomocna. Znajdziemy w niej mnóstwo ciekawostek przedstawionych w sposób bardzo humorystyczny. Nie sposób nie roześmiać się na widok ziemniaka, który płacze, bo jego rodzina wylądowała w zupie lub mnóstwa sadzonek groszku pod lupą naukowca. Tekst nie tylko bawi, ale i sprawia, że pewne wiadomości same wskakują do głowy.

Moja opinia i przemyślenia

To świetna baza wiedzy o owocach, warzywach i zbożach, a także o sposobie ich rozmnażania. Nie tylko więc możemy czerpać wiedzę z książki, ale jej doświadczać. To wspaniała zabawa. A przy okazji zachęca do poznawania smaku niektórych warzyw i owoców opisanych w książce. Dla mnie już kompletnym hitem byłoby umieszczenie kilku przepisów do samodzielnego przyrządzenia, na pewno znalazłoby się kilku chętnych smakoszy. Tylko to bym dodała w tej książce, choć i bez tego jest fantastyczna.

Podsumowanie

„Dlaczego jemy rośliny” oprócz wiedzy merytorycznej i fantastycznego humoru dostarcza nam wrażeń estetycznych. I może niektóre rysunki, głównie ludzi, mogą pozostawić trochę do życzenia, to główni bohaterowie, czyli warzywa i owoce dla mnie narysowani są kapitalnie. Nie ma najmniejszych wątpliwości, kto jest kim, a dodanie im cech ludzkich sprawia, że człowiek chce się z nimi zakumplować. Ja najbardziej kocham kukurydzę w bejsbolowej czapce, ale jestem przekonana, że i inni bohaterowie znajdą swoich fanów. Wszystko jest ujęte w twardą oprawę, która przetrwa ciągłe wertowanie, poszukiwanie informacji i przerzucanie się ciekawostkami.

Może wasze dziecko po lekturze tej książki nie sięgnie po brokuła czy pomidora i nie spałaszuje go ze smakiem. Zapewniam jednak, że przestanie patrzeć na warzywa z obrzydzeniem, a zacznie z ciekawością. Książka daje wiedzę, która nie zniknie, a dodatkowo rozbudza ciekawość, zachęca do poszukiwań nowych informacji. A od tego już mały krok do ciekawości, jak to smakuje? Spróbujecie?

Katarzyna Boroń