Urodziny Króla Zimy – Jonathan Freedland, Emily Sutton

Nadeszły urodziny Króla Zimy i władca zapragnął, aby jego przyjęcie było naprawdę wyjątkowe. Zaprosił swoje rodzeństwo – brata Król Lata i dwie siostry: Królową Wiosny i Królową Jesieni. I chociaż słońce, wiatr i drzewa ostrzegały go, że to nie jest dobry pomysł, Król Zimy nalegał. To były jego urodziny i chciał mieć najwspanialsze przyjęcie na świecie. Co mu po sopelkowych lizakach, śnieżnych lodach i mrożonej galaretce, skoro nie może świętować z rodziną. Tak więc rodzina przyjęła zaproszenie… I wtedy zaczęły dziać się dziwne rzeczy.

RECENZJA KSIĄŻKI URODZINY KRÓLA ZIMY

„Urodziny Króla Zimy” to jedna z tych książeczek, które od razu otulają atmosferą ciepła – paradoksalnie, bo przecież całość zanurzona jest w śniegu, lodzie i zimowych smugach światła. Historia jest prosta, ale działa bardzo emocjonalnie. Czyta się ją z delikatnym uśmiechem, takim, który sam pojawia się na twarzy, gdy opowieść przypomina o bliskości, przemijaniu i miejscach, jakie zajmujemy w życiu innych.

O czym jest książka

Król Zimy ma urodziny i jak każdy solenizant chce spędzić ten dzień tak, jak podpowiada serce – z rodziną. Ignoruje więc szept wiatru, ostrzeżenia drzew i kołyszące się światło słońca. Zaprasza rodzeństwo. Kogo dokładnie? Króla Lata, Królową Wiosny i Królową Jesieni. Wyobraża sobie, że wspólne świętowanie będzie jak za dawnych lat.

Rodzina przybywa, a zabawa początkowo rzeczywiście ma w sobie tę miękką, dziecięcą radość. Tyle że pory roku nie znoszą przestawiania granic. Gdy w jednym miejscu spotyka się śnieg, kwiaty, upalne słońce i złote liście, świat traci równowagę. Pada deszcz nie z tej pory, lodowiec zaczyna topnieć, wiatr miesza temperatury, jakby ktoś przestawił wszystkie przyrodnicze pokrętła naraz.

Rodzeństwo, świadome konsekwencji, musi odejść. Harmonia powraca dopiero wtedy, gdy każdy znów jest na swoim miejscu – tylko Król Zimy zostaje sam, z nową świadomością, że czasem nawet największa tęsknota nie może ingerować w naturalny porządek.

Moja opinia i przemyślenia

Czytałam tę opowieść z miękkim wzruszeniem, bo bardzo subtelnie pokazuje coś, co trudno wytłumaczyć dzieciom, że nie zawsze możemy mieć obok tych, których kochamy. Czasem dlatego, że obowiązki stawiają ich gdzie indziej, czasem dlatego, że życie układa się w określonym rytmie. Książka mówi o tym delikatnie, bez ciężaru, za to z ogromną czułością.

Zachwyciły mnie ilustracje Emily Sutton – pełne detali, zimowej kruchości i takiej baśniowości, która działa na wyobraźnię od pierwszego spojrzenia. Ton książki jest kojący. Nostalgiczny. Zatrzymujący. Idealny do wspólnego czytania wtedy, gdy za oknem zapada wcześnie zmrok, a dziecko jeszcze prosi o jedną stronę, tylko jedną.

Podsumowanie

„Urodziny Króla Zimy” to ciepła, mądra, pięknie zilustrowana książeczka o rodzinie, tęsknocie i zrozumieniu, że każdy ma swój czas i przestrzeń. Lekko baśniowa, wypełniona emocjami, idealna na zimowe wieczory. Do czytania pod kocem, z herbatą pachnącą miodem, z dzieckiem wtulonym pod ramię. Taka, która zostaje w pamięci na długo.