Ta‌ ‌niewielka‌ ‌książeczka,‌ ‌licząca‌ ‌25‌ ‌stron,‌ ‌pokazuje‌ ‌w‌ ‌zabawny‌ ‌sposób,‌ ‌łatwo‌ ‌przyswajalny‌ ‌przez‌ ‌dzieci‌ ‌(za pomocą wierszyków),‌ ‌jak‌ ‌dobrze‌ ‌może‌ ‌nam‌ ‌się‌ ‌wszystkim‌ ‌żyć,‌ ‌kiedy‌ ‌jesteśmy‌ ‌dla‌ ‌siebie‌ ‌dobrzy‌ ‌i‌ ‌mili.‌ ‌Nie‌ ‌chodzi‌ ‌tylko‌ ‌o‌ ‌mówienie‌ ‌”dzień‌ ‌dobry”‌ ‌,‌ ‌czy‌ ‌”do‌ ‌widzenia”‌ ‌sąsiadom,‌ ‌ale‌ ‌także‌ ‌o‌ ‌używanie‌ ‌takich‌ ‌słów‌ ‌jak‌‌:‌ ‌przepraszam,‌ ‌dziękuję ‌czy‌ ‌proszę.‌O‌ ‌szacunek‌ ‌do‌ ‌siebie‌ ‌nawzajem,‌ ‌o‌ ‌bycie‌ ‌miłym.‌ ‌Rozumiem‌ ‌że‌ ‌niektórym‌ ‌rodzicom,‌ ‌nie‌ ‌będzie‌ ‌pasowało‌ ‌tutaj‌ ‌słowo‌ ‌”grzeczny”,‌ ‌ale‌ ‌użyte‌ ‌jest‌ ‌w tym przypadku‌ ‌naprawdę‌ ‌w‌ ‌sposób‌ ‌dobry.‌ ‌Tu‌ ‌nie‌ ‌pomija‌ ‌się‌ ‌dziecka,‌ ‌nie‌ ‌każe‌ ‌się‌ ‌mu‌ ‌być‌ ‌”grzecznym‌ ‌i‌ ‌siedzieć‌ ‌cicho”.‌ ‌Tutaj‌ ‌autorka‌ ‌pokazuje,‌ ‌jak‌ ‌dobrze‌ ‌i‌ ‌dlaczego ‌warto‌ ‌być‌ ‌miłym‌ ‌dla‌ ‌ludzi, ‌bo‌ ‌te‌ ‌dobre‌ ‌uczucia‌ ‌do‌ ‌nas‌ ‌wracają.‌ ‌I‌ ‌żyje‌ ‌nam‌ ‌się‌ ‌podwójnie‌ ‌dobrze.‌ ‌ ‌
‌
W‌ ‌naszym‌ ‌społeczeństwie‌ ‌brakuje‌ ‌empatii,‌ ‌niestety‌ ‌nie‌ ‌jesteśmy‌ ‌dla‌ ‌siebie‌ ‌zbyt‌ ‌mili.‌ ‌Nie‌ ‌rozumiemy‌ ‌drugiej‌ ‌osoby,‌ ‌często‌ ‌nawet‌ ‌się‌ ‌nie‌ ‌staramy.‌ ‌Dzieci‌ ‌nas‌ ‌obserwują‌ ‌i‌ ‌uczą‌ ‌się‌ ‌od‌ ‌nas,‌ ‌również ‌też‌ ‌złych‌ ‌rzeczy.‌ ‌Zaraz,‌ ‌zaraz,‌ ‌czy‌ ‌ja‌ ‌właśnie‌ ‌napisałam,‌ ‌że‌ ‌brak‌ ‌dobra‌ ‌i‌ ‌empatii‌ ‌w‌ ‌dzieciach,‌ ‌to‌ ‌wina‌ ‌dorosłych?‌ ‌Tak.‌ ‌Dokładnie‌ ‌tak.‌ ‌Nauka‌ ‌dobrych‌ ‌manier,‌ ‌bycia‌ ‌miłym‌ ‌i‌ ‌czułym,‌ ‌to‌ ‌zadanie‌ dla ‌nas,‌ ‌dorosłych.‌ ‌Owszem,‌ ‌ważne‌ ‌jest,‌ ‌aby‌ ‌dzieci‌ ‌znały‌ ‌swoją‌ ‌wartość,‌ ‌umiały‌ ‌powiedzieć‌ ‌nie,‌ ‌wiedziały‌, ‌gdzie‌ ‌są‌ ‌ich‌ ‌granice.‌ ‌Ale‌ ‌myślę,‌ ‌że‌ ‌również‌ ‌istotne ‌jest,‌ ‌aby‌ ‌dzieci‌ ‌umiały‌ ‌kochać,‌ ‌wiedziały‌ ‌jak‌ ‌pomagać,‌ ‌kiedy‌ ‌stanąć‌ ‌w‌ ‌obronie‌ ‌kogoś,‌ ‌ponieść‌ ‌siatki‌ ‌starszej‌ ‌sąsiadce czy‌ ‌po‌ ‌prostu‌ ‌być‌ ‌miłym‌ ‌dla‌ ‌kolegi‌ ‌i‌ ‌koleżanki‌ ‌z‌ ‌ławki‌ ‌szkolnej.‌ ‌Dzięki‌ ‌empatii‌ ‌nasze‌ ‌życie‌ ‌staje‌ ‌się‌ ‌lepsze,‌ ‌jeśli‌ ‌my‌ ‌będziemy‌ ‌stosować‌ te proste zasady w naszej codzienności,‌ ‌dzieci‌ ‌będą‌ ‌to‌ ‌wiedziały‌ ‌i‌ ‌przełożą‌ ‌to‌ ‌na‌ ‌swoje‌ ‌życie.‌ ‌A‌ ‌to‌ ‌już‌ ‌krok‌ ‌ku‌ ‌lepszemu‌ ‌społeczeństwu.‌ ‌
‌
Książka‌ ‌to‌ ‌też‌ ‌pretekst‌ ‌do‌ ‌rozmowy.‌ ‌Kto‌ ‌z‌ ‌Państwa‌ ‌choć‌ ‌raz‌ ‌czytał‌ ‌moje‌ ‌recenzje‌ ‌książek‌ ‌dla‌ ‌dzieci, lub‌ ‌książek‌ ‌dla‌ ‌młodzieży,‌ ‌wie,‌ ‌że‌ ‌fakt‌ ‌ten‌ ‌często‌ ‌podkreślam.‌ ‌Nie‌ ‌musimy‌ ‌czytać‌ ‌tej‌ ‌książki‌ ‌ciurkiem‌ ‌strona‌ ‌za‌ ‌stroną.‌ ‌Możemy‌ ‌po‌ ‌każdym‌ ‌wierszyku‌ ‌zadawać‌ ‌dziecku‌ ‌pytanie:‌ ‌”Co‌ ‌myślisz‌ ‌o‌ ‌słowie‌ ‌dziękuję,‌ ‌proszę,‌ ‌czy‌ ‌jest‌ ‌ważne?”,‌ ‌”kiedy‌ ‌ostatnio‌ ‌podziękowałeś‌ ‌bratu‌ ‌za‌ ‌pomoc?”,‌ ‌”kiedy‌ ‌pomogłeś‌ ‌komuś‌ ‌w‌ ‌potrzebie”,‌ ‌”jak‌ ‌można‌ ‌pomagać‌ ‌w‌ ‌Twoim‌ ‌wieku,‌ ‌żeby‌ ‌to‌ ‌było‌ ‌dobre‌ ‌i‌ ‌bezpieczne‌ ‌dla‌ ‌Ciebie”.‌ ‌I‌ ‌tak‌ ‌dalej.‌ ‌Pytania‌ ‌można‌ ‌mnożyć.‌ ‌A‌ ‌proszę‌ ‌zauważyć,‌ ‌że‌ ‌książeczka‌ ‌ma‌ ‌tylko‌ ‌25‌ ‌stron.‌ ‌Tylko,‌ ‌ale‌ ‌dobra‌ ‌z‌ ‌niej‌ ‌płynącego‌ ‌jest‌ ‌dużo.‌ ‌ ‌