Ania z Avonlea – Lucy Maud Montogmery

„Ania z Zielonego Wzgórza” to książka, która na stale zagościła w moim sercu, tak samo, jak i kolejne tomy. Jednak w „Ani z Avonlea” czuje coś świeżego i innego. Pierwsza część została przemaglowana w szkole, wszystko zostało omówione, a tym samym książka została odsłonięta, co ani trochę nie umniejsza jej wartości. Jednak z wielkim sentymentem wracam do kolejnych przygód Ani, gdy ta dorasta i się zmienia. Wydawnictwo Wilga wznawia całą serię autorstwa Lucy Maud Montogmery.

Kilka słów o fabule

Ania dorasta, a ze względu na pogarszający się stan zdrowia Maryli, młoda kobieta postanawia zrezygnować ze stypendium i zostać w Avonlea. Podejmuję pracę w szkole, a w jej życiu pojawiają się nowe postacie, które znacząco na nią wpłyną.

Powrót do Avonlea

Po raz kolejny wróciłam do Avonlea i jestem zachwycona, oczarowana i zaczarowana. Tej serii nie da się nie kochać, bo otula czytelnika niczym miękki koc, pozwala zapomnieć o codzienności, kłopotach i przenieść się do innej krainy, w której dorasta Ania. Miasteczko, z którym kojarzona jest panna Shilrey, to niemal idylliczna mieścina, a jej mieszkańców nie omijają choroby, śmierć i smutki, jednak to miejsce jest piękne o każdej porze roku. Ponownie mogłam odwiedzić miejsca, które w oczach Ani były niezwykłe i które zyskały nowe, ciekawe nazwy.

Ulubieni bohaterowie

W tej części wracamy do znanych i lubianych bohaterów – jak Małgorzata Linde, która nic się nie zmieniła i nadal wie wszystko o wszystkich, ale również poznajemy nowych. Na Zielonym Wzgórzu zamieszkują bliźniaki, Tadzio i Tola, których Maryla przygarnęła pod swój dach tak jak kiedyś Anię. Przyznać muszę, że wiele z nowych postaci, powitałam z uśmiechem na ustach, bo dodały tej serii jeszcze jednej barwy. Ciekawie rysuje się również wątek Ani oraz Gilberta, jednak Montogmery ten wątek prowadzi z finezją, subtelnością powodując u czytelniczek przyśpieszone bicie serca.

Nie mogę nie wspomnieć o Ani, która dojrzewa, zmienia się, ale nadal ma w sobie pełno uroku i możemy odnaleźć w niej dziecko, które pokochaliśmy w czasie lektury pierwszej części. W drugim tomie serii nasza bohaterka jest bardziej rozważna, ale nadal buja w obłokach i jest taka delikatna, niemal jak ze snu. Pomimo tego, panna Shirley wie, czego chce, kocha swoich bliskich i podażą upatrzoną przez siebie ścieżką.

Podsumowanie

„Ania z Avonlea” to cudowna część – spędziłam nad książką dwa niesamowicie urocze wieczory, a dzięki treści, przeniosłam się do innego, odległego świata. Te powieści nigdy mi się nie znudzą i zawsze będą w moim sercu i pamięci.

Ania z Zielonego Wzgórza