WIlla, dziewczyna z lasu – Robert Beatty

Willa należy do leśnego ludu Feiran. Jest jutem, złodziejką, jej rolą jest zdobywanie przedmiotów, które pozwolą jej ludowi przetrwać. Wychowywana przez babkę potrafi rozmawiać ze zwierzętami i wykorzystywać moce przyrody. Wyszkolona przez padarana, ma, nie przebierając w środkach, okradać światłolubów – ludzi, których ma nienawidzić i przez których ich klan ma się coraz gorzej. Jednak Willa zaczyna mieć wątpliwości, czy wszystkie nauki padarana są słuszne. Odkrywa, że światłoluby też mogą być dobre, a jej własny klan może krzywdzić…

Książka zaczynała się ciekawą akcją, a nie wprowadzeniem do świata, w którym rozgrywała się historia. Dzięki temu zabiegowi, szybko się wciągnęłam. Oczywiście pojawiało się wiele pytań, kim właściwie była Willa i dlaczego jej klan żył w taki sposób, ale to wszystko stopniowo było wyjaśnianie w tle toczącej się akcji. Autor stworzył alternatywny świat do Ameryki Północnej XIX wieku, w który nieświadomi niczego ludzie żyli obok Feiran. W tej historii nie brakowało wzruszeń i dramatycznych momentów, a przejawy okrucieństwa były rekompensowane bezinteresownymi dobrymi czynami.

Główna bohaterka to kilkunastoletnia dziewczynka, która musiała dojrzeć do wielu decyzji. Były w niej wątpliwości, które powoli przeradzały się w pewność i siłę, by działać po swojemu, choć oznaczało to wielkie ryzyko. Odkrywała, że świat to coś więcej, niż Głucha Jama, w której mieszkali i pobliskie okolice zamieszkane przez ludzi. W Willi było coś z Indian (przynajmniej takich znanych mi z książek) – szanowała przyrodę, potrafiła z nią współpracować. Potrafiła też wykorzystywać jej magiczne moce: przybrać kolory otoczenia, czerpać siłę z ziemi.

Nie dziwię się, że ta pięknie wydana książka została nominowana do nagrody The Green Earth Book Award dla powieści, które podejmują temat dbania o przyrodę i szacunku dla niej. „Willa, dziewczyna z lasu” to wartościowa baśń, którą powinniśmy podsunąć starszym dzieciom. Robert Beatty pięknie pisze o miłości, o stracie i rodzinie, ale przede wszystkim o szacunku do przyrody. Pozwala ponownie dostrzec jej piękno i niezwykłość, to jak wszystko ze sobą harmonijnie współdziała. Wszystko, oprócz człowieka. W obliczu tego, jak bardzo natura jest przez nas wyeksploatowywana, warto wraz z Willą zwolnić i pozwolić sobie poczuć, że jesteśmy z przyrodą nieodwracalnie związani, dlatego jesteśmy jej winni opiekę i szacunek.

Jagoda Miśkiewicz-Kura

Autor: Robert Beatty