To mogła być taka zwykła, kolejna książka o głównej bohaterce. Laurka, ślicznie napisana, niewymagająca dużo myślenia. Kawa na ławę. Wszystko podane. Urodzona, zamieszkała, dzieci się cieszą i ładnie zapisują, za co odznaczona, co zrobiła, dzieci mówią, że trzeba brać z tej Pani przykład. Koniec. Na szczęście, to książka, zupełnie inna. Owszem dla dzieci. Pięknie ilustrowana, ale to książka, która wymaga myślenia. Ponieważ jej bohaterowie nie są jednoznaczni, każdy ma swój „problem”, swój motyw. Nikt nie jest taki, jak pokazuje się go na początku. Zaczyna ich łączyć historia Ireny Sendlerowej i jej życie. Które też nie jest takie oczywiste.

Majka, zawsze nieobecna, myślami gdzieś daleko, lekko złośliwa. Wiktoria, kujonka, nielubiana przez Majkę. Karol, dzieciak. Oraz Ignacy, zamknięty w sobie, szkolny przystojniak. Czy to możliwe, że tę czwórkę połączy bohaterka II Wojny Światowej? I ja jej się to uda. Otóż z pomocą przyjdzie Pani od polskiego, która połączy tę zupełnie szaloną i z pozoru niepasująca do siebie grupę dzieci. Charyzmatyczna postać bohaterki, trudne lata wojenne i niezwykła odwaga, sprawią, że dzieci zapomną o wzajemnych animozjach i stworzą najlepszy projekt w klasie.

Czytając książkę Pani Renaty Ostrowskiej, jako osoba dorosła, odniosłam wrażenie, że autorka chciała przekazać o wiele więcej w tej krótkiej lekturze. Oczywiście, historia Pani Sendlerowej, jej bohaterskie czyny, ale także pewne momenty w historii nie do końca jasne – to motyw główny powieści. Są tutaj też historie dzieci, czasem smutne. Jest pokazane jak wiele mamy, mając dzisiejszy świat bez wojen. Książka jest piękna, bo uczy dzieci wrażliwości i empatii. Owszem, temat holocaustu, śmierci niewinnych ludzi, często dzieci, to temat smutny. Nie unikajmy go jednak w rozmowie z dziećmi. Jest on bardzo potrzebny! Bardzo. Pozwala dzieci uwrażliwić, sprawić, że będą bardziej otwarte na drugiego człowieka. A postać Ireny Sendlerowej, to doskonały wzór do naśladowania – odwaga, mądrość, robienie rzeczy po swojemu. Ważne dzisiaj cechy, ważne też, żeby dzieci mogły się ich uczyć, od takich osób. Bo jak powiedziałby Wam Karol, Pani Irena Sendlerowa, jest fajniejsza od Spidermana.

Karolina Guzik